Nie poczytasz

woher komst du?

"[...] - Skąd się wziąłeś, bo nie jesteś typowym kotem?

        Spojrzenia Mrówki i Gustawa spotkały się w połowie drogi i obaj pokręcili przecząco głowami.

       - Zrodziłem się w noc tak zwykłą i przeciętną, tak normalną do szpiku kości, że aż wstyd przyznać, że się w taką noc zrodziło. Dlatego moja niewidzialność w pewnym sensie chroni mnie przed pytaniem „skąd jesteś” czy też jego wariantami: „where are you from” albo „woher komst du”, i tak dalej. Nawet gdyby ktoś wydukał podobne pytanie, odpowiedź udzielona w mym ojczystym języku i tak nie zostałaby zrozumiana, bo nawet student mojego języka miałby problem z przetłumaczeniem sobie zdania: „Zrodziłem się z potrzeby opisywania, pisania i notowania, zrodziłem się z myśli o samotności i potrzeby otworzenia do kogoś gęby”. Więc zjawiłem się ja o cechach odwrotnie proporcjonalnych do cech owej nocy i ten ktoś, kto mnie przywołał, ucieszył się, a najbardziej z tego, że byłem od początku wyposażony w te moją niewidzialność dla otoczenia i widzialność dla niego. Nie przejmował się tym, że moja niewidzialność nie wyklucza mojej fizyczności, a co za tym idzie namacalności, dotykalności. Nie było mnie dla oczu, ale jak się na mnie wlazło ciałem, to ciało wiedziało, że wlazło w coś, czego oczy nie widzą, ale fizyczna cielesna powłoka odczuwa.

        Ogon Gustawa uderzył o poduszkę trzykrotnie, z poduszki zakurzyło się, Mrówka zawstydził się, a kot zaczął kolejną opowieść.”

Alcesamina - Niklas Payper

Szczęście x 2

"[...] potem Brooke napisała zdania, których nie znał nikt, nawet Mrówka, jedynie Gustaw wykradł je spojrzeniem z dziennika. Brzmiały mniej więcej tak: "Jesteś moim natchnieniem, siłą napędową, która wprawia w ruch kursor mojego życia, i dzięki tobie moja historia pisze się niemal sama. Bo przecież nic na siłę, prawda?". No ale Mrówka tych słów nie znał i miał ich nigdy nie poznać, chyba że opowiadania te zostaną kiedyś wydane, a Mrówka jakimś cudem dowie się, że ktoś o nim napisał i zechce zweryfikować prawdę z wyobrażeniem. Ale co będzie potem, to się dopiero okaże."

Alcesamina - Niklas Payper

Szczęście

Bo Szczęście potrafi kondensować się w czystej postaci i spływać wprost przed mrówcze oczy

Zaczytanie Szczęście

"(...) bo ja, gdy się zaczytam, jestem całkiem gdzie indziej, jestem w tekście, samego mnie to dziwi
i muszę z poczuciem winy przyznać, że naprawdę znajdowałem się we śnie, w świecie piękniejszym,
że byłem w samym sercu prawdy. Codziennie z dziesięć razy zdumiewa mnie, że mogłem sam od siebie tak się oddalić."

Bohumil Hrabal "Zbyt głośna samotność"

 

Ślady

tyle po nas zostanie; ślady w czyjejś pamięci, a może nawet i to nie.

Spotkali się na neutralnym gruncie. Spotkali się, choć wcale nie miał na to ochoty. A może miał ogromną ochotę. Sam nie wiedział. Dręczyły go wątpliwości. Bał się, a równocześnie jego ciało drżało w oczekiwaniu. Nie, nie ciało. Ciało było jedynie przekaźnikiem, nośnikiem kipiących w nim emocji. 

Założył stare, sprane spodnie i zbyt obszerną już koszulkę, wiatr szarpał nią na nim, jak sztandarem na wietrze. Włosy spiął wysoko w kucyk, czego później żałował, bo w odsłoniętej twarzy tak łatwo jest czytać. 

Był zdenerwowany, jak przed pierwszą randką, czy też pierwszą telefoniczną rozmową z Mimi, podczas której, gdyby nie śpiewny głos Mimi i jego rozluźniający chichot, zapewne dostałby szczękościsku i bełkotał niezrozumiale przez zęby. I tak nie wykazał się elokwencją czy urokiem, ale nic nie poradzi na to, że rozmowy telefoniczne są dla niego drogą przez mękę, bo nie potrafi w nich się odnaleźć, czuje się skrępowany nie widząc reakcji drugiego człowieka.

- Boże, same kości. Musisz coś zjeść. – powiedział, gdy tylko Mrówka usiadł przy stoliku.

- Nie jestem głodny.

- A co dziś jadłeś?            

- Koktajl z melona.

- To się pije.

- Niezbyt dokładnie zmiksowałem melona, więc musiałem gryźć farfocle, to jak jedzenie.

Podczas spotkania nie pozwala sobie na odprężenie za pomocą alkoholu. Pije zieloną herbatę, bo wie, że nie mógłby na sobie polegać, gdyby zaczął bawić się z procentami. Sam jego widok po setce wódki pewnie wywołałby samoistne rozłożenie nóg, a z kącików ust ciekłaby ślina. Po co się narażać na taki wstyd?

Za to po powrocie do domu od razu pobiegł do lodówki i wyłowił z niej zimne piwo. Później napisał do Mimi, ale ten nie mógł rozmawiać. Połowę puszki opróżnił w drodze do swojej komnaty, a nie mieszkają w apartamencie o ogromnej powierzchni.  Przez chwilę myślał o czekających ich remoncie, ale szybko tę myśl od siebie odsunął. Zapalił papierosa i wypił przy nim resztę piwa słuchając listy przebojów Trójki. Gdy z głośników poleciał kawałek Perfektu wzdrygnął się z niesmakiem i pobiegł po kolejną puszkę, którą szybko opróżnił wymieniając z Mimi esemesy. 

Następna puszka przyniosła ponury nastrój. W tej chwili nie chciał niczego więcej, niż wrócić do początku. Do ich wspólnego początku , by pokierować nim tak, by równocześnie stał się końcem. Zniewoleniem i wyzwoleniem. Chciałby, żeby nigdy nie pozwolili sobie na nic więcej, niż genialny seks, by na tym opierało się wszystko, co ich kiedyś połączyło. Kolejne szybkie łyki i myśl chora, by zadzwonić, napisać, zaprosić. Niech będzie jaki by nie był. Papieros studzi myśli. Lewa dłoń nieporadnie wpisuje adres strony na odstresowanie. I zaskoczenie, jakie go tu spotyka. Pierwszy raz od bardzo dawna, ktoś chce rozmawiać o czymś innym, niż seksualne preferencje. Szkoda, że liczył jednak na coś innego, na to, co zwykle, co pozwoliłoby mu odpłynąć, zredukować się do roli, która by przyjął, by móc zapomnieć o sobie i życiu.

Jak wygląda Szczęście?

Szczęście wygląda zezowato.

Zezowate Szczęście

Miłość

Po prostu zaczynasz kochać i nie możesz już przestać.

Jestem szczęśliwy. Mam mojego bubulka, który łazi za mną krok w krok i cichutko piszczy, gdy znikam mu z pola widzenia, zasypia mi na brzuchu i liże po dłoniach, nadstawia się do całowania i robimy noski noski eskimoski... wystarczy mi patrzeć na niego i już jest dobrze:)

Poranny gość

Najpierw się nażarł, a później osrał mi ręcznik...

ostatnie podrygi w Mieście Piernikiem Pachnącym

czyli pożegnanie z ulubieńcami

 

Rude jest wredne?

Rude jest wściekłe nawet po kąpieli!

Co jadają Mrówki na śniadanie?

Niebieska część została pominięta.

Mrówka zakłada nową rodzinę

Babuszka przybyła z Moskwy i chyba zostanie na dłużej:)

Dzień 4 - odkrywanie powołania

Mrówka został dziś sam w domu, więc od rana mył okna w całym domu, piekł ciasto,

gotował szare kluski,

wylegiwał się w słońcu pod studnią,

próbował upolować kota, słuchał jazzowych standardów i tańczył w ogrodzie.
Życie na wsi jest cudowne, a rola wiejskiej gosposi odpowiada Mrówce idealnie w związku z czym od dziś poszukiwany jest mężczyzna z hektarami gotów przygarnąć Mrówkę na stałe pod swą wiejską strzechę :)

Toruńskie sklepy i ich wnętrza

Toruńskie tramwaje zawsze mają przesłanie

Mrówka w cudzych oczach:)

Pewien młody kawaler tak oto widzi Mrówkę:) Wszystko się zgadza - chude pęcinki, mały bebzunek, potargana czupryna, wytrzeszczone oczka i uśmiech od ucha do ucha na widok portretu :D

Zima 2012

Miasto Piernikiem Pachnące to miasto pełne magii, spotykanej na każdym kroku. Nie dziwi zatem nikogo, że padający śnieg zamienia się w letni deszcz, a po nim wyłania się tęcza:)